به نام خالق بهار

درايامي بسر مي بريم كه بهار لبخند هاي سبزش را برروي همه مي آفريند. گلها درپهندشت طبيعت شوخ ادب مي كنند و پروانه ها به رقص مي آيند.سنجاقك ها درمجاورت پونه ها شور وشعف براي ما نمايش مي دهند.

ولحظه ها باتمام خوشي وشادماني دركنار ما مي رويند. آنوقت است كه ما بايد اين لحظه هاي شاد را به همنوعان خود تقديم وتقسيم كنيم .بي سبب نيست كه اهوراي بهاردروجود همه طعم عشق ودوستي را مي چشاند.بياييد شبيه خنده ي گلها،مثال نغمه ي چشمه ساران، همچون نسيم بهارباهم باطروت ،سرخوش ،مهربان،با لطافت باشيم تا لحظه ها با ما بهاري باشند. چرا كه : بسي تيرومرداد وارديبهشت + بيايد كه ما خاك باشيم وخشت + كساني كه با ما به غيب اندرن + بيايند وبر خاك ما بگذرند.

خشن موقي بهار ودشت وصحرا        خم وياري ته باغ گل اوشينيــم

بگيـــم حـــرف دلامو عاشقـــونه        ته اويني دل گل ري يي ببينيـم