بياد شاعر محلي سرا استاد تقي آصفي
اي انيس خلــوت غمگيـــن ســــراي بهبهـــان محــــرم اشــــك ونـــواي بينــــواي بهبهـــــان
چشـم در راه حقيقـــت داشتــــي تا وقت مرگ لحظــــه هاي درد بردي هركجـــاي بهبهــــان
دل زاندوه فقيران سوختـــي عمري چوشمـــع تا كني روشن سحرگاهــــان فضـاي بهبهــــان
حرف دل در لابلاي شعــر تو پا مــــي گرفت دل چسان مي گفـت از دردآشنــــاي بهبهــــان
شب صداي گريه هــــاي كودكــــان بي پنــــاه مي گدازد سينه سينــه لحظــــه هاي بهبهــــان
دردرونــت حرف اهــــل درد مي آشفـــت دل خون چكيد ازديــده در حا ل وهواي بهبهــــان
" كلگهي " هم تا ابـــد همدرد فقـر آشنــــاست خانه ي فقـــر تو مـــي سازد بنـــاي بهبهــــان
دوره ي رنج وتعــب مي سوخت جان شهـرما رنــــج بردارگـــــران بودي بپــــاي بهبهــــان
" مح شفـــي " فريــاد درد آشنايـــان فاش كرد كوچــه كوچــه برد مـرد غمنــــواي بهبهــــان
يك دل وصدها شكايــت دردرون سينــه داشت شكوه هايــش مي گــــدازد دل براي بهبهــــان
گرچه شعرش پاي اشك وخون فغانهـا مي كند ناله اش مـي رفت با شور ونــــواي بهبهــــان
لحظه لحظه هاي عمر خود بيـــاد كوچه بـــود حرف دل پركرده گوش كوچـه هاي بهبهــــان
دفتر ازغمنامـــه پرمــي كرد عمري در خفـــا تا شــود گلــــواژه ي اشكـــش دواي بهبهــــان
زير سقف لحظه ها مي برد جـان خستـــه اش تا بپــــردازد به خـــــون دل بهـــاي بهبهــــان
گرچه مي ماند به خاطر نام ويــاد " آصفـي " چشـــــم عفــو دارم برايش ازخــداي بهبهـــان
سينــه مـي سوزد غــم درد آشنـــاي شهرعلــم دوستان اشكـــي بريزيـــد با "سها " ي بهبهان
روحش شاد ويادش گرامي
سها
سيروس مختاران
29/1/88
